Niektórzy ludzie mianem non-apology (także: nieprzeprosin) nazywają przeprosiny, których autor (najczęściej osoba publiczna lub firma) nie wyraża prawdziwiej skruchy i nie bierze odpowiedzialności za swój czyn, a jedynie stara się ochronić swój wizerunek. Przykładem non-apology jest zwracanie się do „tych, którzy poczuli się urażeni”, co narzuca interpretację czynu jako zależną od emocjonalności odbiorców, a nie skupia się na samym czynie, za który się przeprasza. Jednostka wartościująca negatywnie.

Miej odwagę jako marka przyznać się do błędu. Rób to bezpośrednio, nie stosuj non-apology (Przepraszamy wszystkich, którzy poczuli się urażeni). (Źródło)

Grabari wyjaśnia też skąd bierze się sformułowanie “przepraszamy urażonych”, czyli słynne non-apology. - Celebrytom po zaliczeniu wpadki jest przykro, ale najczęściej tylko dlatego, że ktoś ich na niej przyłapał. W ich mniemaniu przecież nie zrobili niczego złego, stąd to oklepane „jeśli ktoś poczuł się urażony”, za które każda firma PR-owa albo menadżer czy doradca wizerunkowy powinien smażyć się w piekle. - mówi Piotr. (Źródło)

Psychiatrka Maja Herman zebrała pieniądze na pozew przeciwko Pawlikowskiej, która najpierw opublikowała dość typowe non-apology („Przepraszam osoby, które poczuły się urażone”), a później agresywny post, w którym oświadczyła, że zamierza „podjąć kroki prawne w celu oczyszczenia imienia i nazwiska”. (Źródło)

O tym jak NIE przepraszać - czyli czym jest non-apology. (Źródło)

Zwracamy uwagę na formę przeprosin ze strony radnego, które są klasycznym non apology, nie przyjmujemy też argumentu jakoby była to „prywatna sprawa” radnego. Atak na kogokolwiek nie jest sprawą prywatną, dodatkowo reprezentował on Kraków na oficjalnym spotkaniu. (Źródło)

non apology

[non epolodżi]