Niektórzy ludzie nieprzeprosinami (także: non-apology) nazywają przeprosiny, których autor (najczęściej osoba publiczna lub firma) nie wyraża prawdziwiej skruchy i nie bierze odpowiedzialności za swój czyn, a jedynie stara się ochronić swój wizerunek. Przykładem nieprzeprosin jest zwracanie się do „tych, którzy poczuli się urażeni”, co narzuca interpretację czynu jako zależną od emocjonalności odbiorców, a nie skupia się na samym czynie, za który się przeprasza. Jednostka wartościująca negatywnie.

No ale gdyby jednak trzeba było troszkę podreperować wizerunek szkoły, to ok, od tego są przecież nieprzeprosiny. "Jako dyrektor szkoły biorę odpowiedzialność za jej wszystkie działania i jeżeli ktokolwiek poczuł się urażony przepraszam w imieniu swoim i nauczycieli". (Źródło)

Coraz więcej nieprzeprosin "tych którzy poczuli się urażeni" przez tych "których nie było to intencją." (Źródło)

Ostatnio nieprzeprosinami wsławiła się polska marka odzieżowa [...], która wypuściła kampanię, która sugeruje, że odpowiedzią na apatię, wypalenie, obniżony nastrój i inne objawy charakterystyczne dla depresji (bez wymieniania nazwy choroby) można wyleczyć kupując ubrania marki. Niestety, oświadczenie wydane przez firmę po wywołaniu burzy tak naprawdę jeszcze bardziej jej zaszkodziło, niż pomogło. (Źródło)

Być może macie takie kłótnie za sobą. Sprzecie się, potem godzicie. Słowo przepraszam padło, ale zamiast sprawę zakończyć - dolało oliwy do ognia. To często efekt używania tzw. nieprzeprosin. I tu krótki poradnik dla chcących skorzystać, lub antyporadnik dla tych, którzy tego chcą uniknąć. (Źródło)