Ludzie interesujący się zjawiskami kulturowymi i społecznymi cancelowaniem (także: cancelingiem) nazywają poddawanie społecznemu ostracyzmowi jednostek (najczęściej osób lub firm), które dopuściły się jakiegoś przewinienia, złamania norm społecznych. Przykładem cancelowania może być nieemitowanie w radiu utworów muzyka oskarżonego o przemoc seksualną albo znanego z rasistowskich poglądów.

Można oczywiście ustawić optykę w taki sposób, aby zjawisko cancel culture stało się tylko nieistniejącą ułudą, ale biorąc pod uwagę otwartość i bezpośredniość, z jaką cancelowanie jest praktykowane (w marcu 2021 r. młodzi użytkownicy TikToka rozpoczęli kampanię cancel Eminem), uznanie go za fakt społeczny wydaje się czymś mało kontrowersyjnym. (Źródło)

Właśnie szkoda, że jako społeczeństwo nie poświęcamy tyle czasu i energii bojkotowaniu korporacji co poświęcamy bojotowaniu celebrytów (chociaż tutaj też Twój komentarz mi przypomniał, że jestem za cancelowaniem gwiazd, które jojczą o ekologii a sami popierdzielają prywatnymi odrzutowcami). (Źródło)

Dershowitz w swojej książce opiera się na wiedzy prawniczej – analizuje skutki „anulowania osób”, przestrzega przed konsekwencjami pochopnego cancelowania, zastanawia się nad tym, kiedy i w jakim wymiarze tak wykorzystywany ostracyzm społeczny jest dopuszczalny. (Źródło)

[kanselowanie]

por. cancelować, cancel culture, kultura cancelowania, kultura unieważniania, kultura ostracyzmu